03 / O SOPHIE

Trochę słów.
Trochę mnie.

Sophie. Tak mam na imię, kiedy chcę, żeby na mnie patrzono.

Crossdressing nie jest u mnie przebraniem na jeden wieczór. Jest drogą bliżej kobiety, którą już w sobie słyszę. Kiedy materiał siada na skórze, a obcas podnosi mi krok, coś we mnie cichnie i budzi się naraz. Chcę tę kobiecość badać powoli: tkaniną, obcasem, ustami, czyimś zachwytem.

Lubię być podziwiana. Lubię, kiedy czyjś wzrok zostaje o sekundę za długo na linii szyi, na łydce, na ustach. Adoracja nie jest dodatkiem. Jest częścią ubierania się. Chcę czuć, że jestem kobietą, na którą ma się ochotę patrzeć.

Chcę być kobietą nie tylko w pokoju. Chcę, żeby moje imię brzmiało miękko. Żeby ktoś podał mi płaszcz, poprawił kolczyk, zapytał, czy jest mi wygodnie w tych szpilkach, i żeby w tym pytaniu było pożądanie.

Mężczyzn chcę próbować powoli i naprawdę. Ciekawi mnie ciężar czyjejś dłoni na talii, niższy głos przy uchu, sposób, w jaki mężczyzna patrzy, kiedy już wie, że jestem Sophie i że właśnie o to mi chodzi. Trochę się tego boję. Chcę tego tak bardzo, że zasycha mi w gardle. Nie potrzebuję tłumu. Potrzebuję jednego, który potrafi adorować i nie tłumaczy mnie światu.

Wieczór nadal kończę w swojej kolejności: płaszcz, makijaż, włosy. Jedną rzecz zostawiam na widoku, zwykle kolczyk. Rano przypomina, że ten czas był mój i że wolno mi chcieć więcej.

Notatki i kadry zostają tutaj. W sklepie pytam o fason, nie o swoje życie. Kto ma podejść bliżej, podchodzi zaproszony. Reszta może patrzeć tylko tak daleko, jak ja pozwolę.